ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΑΝΑΚΟΥΛΑΣ                                                                                                                            26/01/2019

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ ΨΥΧΙΚΟ

Βράβευση παλαίμαχων ποδοσφαιριστών του Π.Ο.Ψ.

Ανακήρυξη σε Επίτιμο Πρόεδρο του Π.Ο.Ψ

Είναι μερικές στιγμές στην ζωή μας που δεν μπορούμε να ξέρουμε αν η καρδιά μας βρίσκεται στο παρόν, αν η ψυχή μας ανήκει στο παρελθόν, αν η σκέψη μας ταξιδεύει στο μέλλον.

Μαθητής Γυμνασίου 14 Χρονών το 1961 υπέγραψα δελτίο στον Π.Ο.Ψ. που πρωταγωνιστούσε στην Α΄κατηγορία Αθηνών.

Πρόεδρος ήταν τότε ο υπέροχος Χαροκόπος Χρίστος. Πατέρα τον φωνάζαμε. Βρισκότανε στην ακμή της επαγγελματικής του καριέρας. Μας δίδαξε ποδόσφαιρο αλλά και ήθος. Ήθος μέσα στο γήπεδο και έξω από αυτό, στο στίβο της ζωής. Έδινε την ψυχή του στο άθλημα και στην ομάδα και του το ανταποδίδαμε.

Ακόμη κι όταν έφυγε από τη ζωή, το όνομα του έμεινε αλληλένδετο με αυτό της ομάδας μας και ακολουθεί ως σήμερα, τρανό παράδειγμα στα νέα παιδιά που μπαίνουν σ’ αυτή.

Αργότερα, όταν πια ο χρόνος άμβλυνε τη διαφορά ηλικίας, που μας χώριζε, δεθήκαμε με τις κοινές μας πεποιθήσεις, την αγάπη για το δίκιο και το καλό του λαού μας, τους αγώνες μας για ένα καλύτερο αύριο στην πατρίδα μας.

Ήταν σημείο αναφοράς για όλους μας και μετέφερε αλώβητα, όλα εκείνα τα στοιχεία της αγωνιστικότητας, της εντιμότητας, της συντροφικότητας, της αγνότητας και του ενθουσιασμού που πυρπολούσαν, τότε τις καρδιές μας και ζεσταίνουν σήμερα τη μνήμη μας.

Γενικός Αρχηγός ο μειλίχιος Μίμης Κατσαρός. Σοβαρός, ευγενικός εξέπεμπε μοναδική αυτοπεποίθηση και σκορπούσε γύρω του απέραντη καλοσύνη. Τον συναντούσα κάθε πρωί στο λεωφορείο. Κρατούσε μια καφετί επαγγελματική δερμάτινη τσάντα που ήταν γεμάτη χαρτιά, αγάπη και εγκαρτέρηση. Εγώ δούλευα το πρωί σε ένα Τεχνικό γραφείο στην Αθήνα και το απόγευμα πήγαινα Γυμνάσιο στον Χολαργό, αφού το Νέο Ψυχικό δεν είχε ακόμα την πολυτέλεια της μέσης εκπαίδευσης.

Αρχηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας ο αλησμόνητος Νίκος Πετρίδης. Δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερος από μένα. Χωρίς υπερβολή θα μπορούσα να πω ότι είναι ο άντρας που άφησε ανεξίτηλα σημάδια αθλητικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Ακαταπόνητος, με υπερβάλλουσα ευγένεια, πειθαρχημένος και επαναστάτης, ηρωικός στη μάχη και υπόδειγμα πραότητας στη ζωή του. Δεν ήξερε τι σημαίνει ποδοσφαιρικός αντίπαλος, μας έλεγε πάντα ότι δεν υπάρχουν αντίπαλοι αλλά συμπαίκτες και συνάνθρωποι. Με αστείρευτη ζωντάνια και υπόδειγμα καλοσύνης. Μοναδικό παράδειγμα αλτρουισμού και αγάπης.

Έφορος ήταν ο Γιάννης Τσούκας καθισμένος πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι του, ο αποκαλούμενος λοχίας των….ποδοσφαιριστών. Ανεξάντλητος σε δύναμη, τρομερός σε μνήμη, ακούραστος σε καθετί που αναλάμβανε. Εδώ που τα λέμε δεν άφηνε και…τίποτε που να μην ήθελε να το κάνει!! Λάτρευε το ποδόσφαιρο και το καροτσάκι του δεν τον εμπόδιζε να είναι δραστήριος και να κοιτάζει την κάθε λεπτομέρεια. Καμιά φορά (οφείλω να ομολογήσω….αρκετά συχνά) ξέσπαγε και αυτό ήταν το μεγαλείο του. Μας έλεγε με θυμό «Καθίστε φρόνιμα γιατί θα κατέβω από το καροτσάκι κα θα σας σαπίσω στο ξύλο!». Αλήθεια, τι απέραντη δύναμη έκρυβε στα τρίσβαθα της καρδίας του!!!!

Η Άννα ήταν η γυναίκα του Γιάννη. Λες και είχε κάνει τάμα στην Τήνο να αφιερωθεί στην ομάδα ζητώντας παράλληλα συγνώμη από τον Άγιο Γεώργιο (η εκκλησία της γειτονιάς μας), για το «αμάρτημα» της να υπηρετεί τον Π.Ο.Ψ. και όχι τον «Κύριο».

Δύσκολα και Φτωχικά Χρόνια. Η ομάδα είχε μια εμφάνιση, άντε δύο και για τους αγώνες και για τις προπονήσεις. Αλλά ήταν πάντα καθαρές. Τις έπλενε, χωρίς χρήματα, στην σκάφη της η κα Άννα. Μύριζαν πράσινο σαπούνι και απέραντη θαλπωρή.

Τα λεφτά λιγοστά. Τα έξοδα κάμποσα. Ο Πρόεδρος Χρίστος Χαροκόπος έβαζε πάντα το χέρι του στην τσέπη για τα έξοδα, αλλά και στα προϊόντα του "καταστήματος" του, για να φροντίζει όχι μόνο τους αθλητές αλλά και τις οικογένειές μας.

Η αγάπη για την ομάδα απροσμέτρητη. Το πάθος για την νίκη ατελείωτο. Η ανταμοιβή; Μια γκαζόζα, ή ένα ζεστό τσάι, ανάλογα με την εποχή. Χειμώνας ή καλοκαίρι.

Επιθυμία; Να κερδίζει η ομάδα για να ανέβει στην επόμενη κατηγορία, όχι για να γίνουμε επαγγελματίες, αλλά για να νοιώσουμε χαρά, για να νοιώσουμε το λυτρωτικό αίσθημα της άδολης επιτυχίας.

Τα μέσα που είχαμε; Οι αλάνες του Ψυχικού, η πίστη στην ομάδα, η αγάπη της Διοίκησης για τους ποδοσφαιριστές, η σύμπνοια και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους παίκτες.

Όμορφα χρόνια. Με δυσκολίες, με στερήσεις, με ελλείψεις, με παρεξηγήσεις, με αντιξοότητες, με εμπόδια. Ταυτόχρονα όμως και με ένα φωτεινό άστρο. Το άστρο της ελπίδας και της δημιουργίας.

          Μετά τα χρόνια πέρασαν σαν αστραπή.

Ακολούθησαν η χούντα, το Πολυτεχνείο, ο αγώνας για επιστημονική, επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση. Η ενασχόληση με την τοπική αυτοδιοίκηση, την πολιτική, τον συνδικαλισμό και τον αθλητισμό, καθώς και για μια δεκαετία (1994-2004) Πρόεδρος του Π.Ο.Ψ.       Το Νοέμβριο του 2014 ξαναβρέθηκα Πρόεδρος στον Π.Ο.Ψ. που πλέον διαθέτει εκτός από την αντρική ποδοσφαιρική ομάδα, ακαδημίες ποδοσφαίρου, κολύμβησης και τμήματα Γυμναστικής.

            Όμως οι αναμνήσεις τελειωμό δεν έχουν, και έτσι πρέπει να προσαρμοστώ στην πραγματικότητα. Έζησα και ζω τέσσερεις γενεές (προηγούμενες, ταυτόχρονες, επόμενες και αυριανές).

Σύμπτωση ή αναγκαιότητα; Τίποτε από αυτά! Φυσική ροή του ανθρώπινου γένους.

Σήμερα:

• Ο Πρόεδρος, Πετρίδης Γιάννης, γιος του αξέχαστου Νίκου,
• Το μέλος του ΔΣ, Παπαϊωάννου Γιάννης, εγγονός του αείμνηστου Κατσαρού Μίμη.

• Αρχηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας, ο Παπαϊωάννου Σπύρος, γιος της συμμαθήτριας μου Καίτης Μπατζάκη, που απέκτησε και εγγόνι.
• Και ακολουθούν βεβαίως δεκάδες ή εκατοντάδες συγγενείς, φίλοι, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα με επικεφαλείς τους τέως Δημάρχους Θανάση Βεζυργιάννη και Παντελή Χαροκόπο

Άραγε σήμερα εγώ 72 χρονών τι μπορώ να κάνω; Μόνο να διηγούμαι ιστορίες και ν΄ αναπολώ το παρελθόν.

Οι νέες γενιές έχουν ήδη αναλάβει να συνεχίσουνε την ένδοξη ιστορία της ομάδας (Ίδρυση 1926) και είμαι σίγουρος γι’ αυτό.

Σας ευχαριστώ όλους

Θανάσης Χανακούλας

Γενικός Γραμματέας

Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ